Προορισμοί

Varanasi, India

Η αφιξη μας στη πολη εγινε κατα τις 5 το πρωι...Στην Ινδια ξημερωνει πολυ νωρις και μεχρι να βγουμε απο το σταθμο ηταν σχεδον μερα. 

Με ρικσο και μετα απο λιγο χασιμο στα στενακια φτασαμε στη πανσιον. Δεν ηταν οτι καλύτερο , ειδικά τα δωμάτια χρειάζονταν πάνω απο 3 χέρια βαψιμο, αλλα υπήρχε ένα ωραίο οικογενειακό κλίμα..Όλοι όσοι δούλευαν στο ξενοδοχείο ηταν οικογένεια άλλωστε! Υπήρχαν 6 δωμάτια σε 2 ορόφους και στη ταράτσα ένα υπαίθριο μαγειρίο ..Αλευρια , οσπρια, ρυζι σε σακιά , αφθονα λαχανικά καθώς και πολλα μαγειρικά σκευη! ολα στο πάτωμα καθώς εκει μαγειρευουν και προετοιμαζουν το φαι της οικογενειας...


Το μεσημεράκι ξεκινήσαμε για εξερευνηση...Περπατήσαμε μέσα στα σκοκάκια γύρω απο τον Golden temple και καταλήξαμε στην όχθη του ποταμού! 

Χωρίς καθορισμένο προρισμό ξεκινήσαμε μια βόλτα κατα μήκος του ποταμού..Αλλου υπήρχαν σκαλοπάτια σαν εξέδρες, αλλου επίπεδα οι μικροι διάδρομοι και κτίρια αλληλομπλεκονταν με την όχθη. Τεράστιες στοιβάδες απο ξύλα σε προιδέαζαν για το τι γίνεται .

Περάσαμε αρκετές ώρες περπατώντας ανάμεσα σε γκατ με μικρές σιωπηλές στάσεις οπου παρατηρούσα ανθρωπους να βουτάνε στο ιερο ποτάμι συχνα διπλα σε αγελάδες...

Περιμέναμε να δύσει ο ήλιος που αρχίζει ουσιαστικά η τελετη καυσης.Πραγματικα κατα τις 7 αρχισε να ακούγεται μουσική απο πολλα σημεία στα γκατ , ενω κοσμος εβαζε στο νερο λουλουδια με κερια..Παράλληλα αρχισαν να πληθαίνουν οι φωτιές και η ατμόσφαιρα να γίνεται πιο βαριά..

Όπως περπατούσαμε αθελά μας βρεθήκαμε στα 3 μετρα απο καυση...Τρεις σωροί με αναμμένες φωτιές και οι συγγενεις μαζεμένοι γύρω, μπροστα οι αντρες και λιγο πιο πίσω οι γυναίκες.. Ουτε δάκρυα, ούτε φωνες..Μια απίστευτη γαλήνη στο τρόπο που αποχαιρετούσαν τους νεκρούς τους...Δε ξερω για πόση ώρα καθόμασταν αμίλητοι και κοιτούσαμε, απο μακριά βέβαια για να μη προσβάλουμε τις οικογένειες, το θέαμα σε καθηλώνει, ισως αυτη η διαφορετική αντιμετώπιση του θανάτου...



Tην επόμενη  μέρα ξύπνησα νωρίς και αποφάσισα μέχρι να ξυπνήσουν οι άλλοι να ανέβω στη ταράτσα να ζητήσω ενα καφέ και να κάτσω στο καναπεδάκι να διαβάσω κανα βιβλιαράκι..Ανεβαίνωντας βρίσκω και τη Μ. που ξυπνάει χαράματα συνηθισμένη απο τη δουλειά.

Η ιδιοκτήτρια της πανσιόν,το ονομά της είναι Τρίπτι , εκείνη την ώρα ξεκινούσε να φτιάχνει το μεσημεριανό της οικογένειας! Επωφελούμενες την απουσία των αντρών της παρέας , ρωτήσαμε αν μπορούμε να κάτσουμε μαζί της για να μάθουμε να μαγειρευουμε και τιποτα ινδικό! Η Τρίπτι χάρηκε πολύ που θα χε παρέα στο μαγείρεμα και μεις χαρήκαμε που θα χαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για ώρα με μια γυναίκα της Ινδίας...

Η Τρίπτι είναι 2 χρόνια μεγαλύτερη μου και έχει ήδη μια κόρη 6 ετών.. Η ίδια κατάγεται απο υψηλή κάστα και για αυτό το λόγο ήταν τυχερή και εχει σπουδάσει ψυχολογία και υπολογιστές! Και αυτη και ο αντρας της ειναι πολυ μορφωμένοι...τις επόμενες ώρες έμαθα πολλα πράγματα για τη ζωη των γυναικών στην Ινδια..Και κυρίως για τη σχεση των 2 φύλων και την οικογένεια...

Η ίδια θεωρεί τον εαυτότης τυχερό καθώς παντρευτηκε  αντρα που ήθελε, μορφώθηκε, εχει δικια της δουλιεια και εισόδημα και μας ελεγε οτι αν θελει καποια στιγμη να χωρίσει εχει την επιλογη..Αλλα στα πιο πολλα μερη της Ινδιας , και ιδιαίτερα στην επαρχία δεν επιτρέπουν στις γυναίκες οχι μονο να μορφωθούν αλλα ουτε να δουλεψουν εκτός σπιτιού..


Η ιδια σα φοιτήτρια δεν είχε της αδεια της μητέρας της να βγει εξω σινεμα αλλα σαν μητέρα πλεον το θεωρει πολυ φυσικό για τη κορη της καθώς οι εποχες αλλαζουν..Και η σχεση της με τον αντρα της ειναι πολυ καλη, αλλα απο οτι καταλαβα ειναι ενα μοντερνο ζευγάρι σχετικά..αν σκεφτειτε οτι ο αντρας της μαγειρευει που και που !!!

Μάθαμε επίσης οτι το κράτος της Ινδιας δίνει καλα οικονομικα κίνητρα σε γυναίκες που ξεκινούν επιχειρήσεις, απλα λιγες το γνωριζουν...Η ιδια η Τριπτι είχε πάρει επιδότηση για να αγοράσει ταξι.



Σα γυναικες πιάσαμε και τη κουβέντα για το ντύσιμο και μας εδειξε και τι φοράνε μέσα απο το σαρι , καθώς και πως το τυλιγουν ολο αυτό το υφασμα...μη ξεχνάτε ειναι 5,5 μέτρα..Αυτό που μου κανε εντύπωση ειναι οτι μας ειπε πως κάθε φορα που βγαίνει να ψωνίσει πρεπει να ντυθεί καλά και να βάλει όλα τα κοσμήματα .Και αυτο γιατι αλλιώς δε σου δίνουν σημασία οι έμπορες!!! Η εξυπηρέτηση παει ανάλογα με το πόσο πλούσιος φαίνεσαι!!!

Πάντως ταυτόχρονα με τη συζητηση μάθαμε να φτιάχνουμε και λαχανικά κάρρυ!


Το απογευματάκι περπατήσαμε και πάλι στα γκατ..
Aυτη τη φορα αποφυγαμε να δουμε καυση και την ωρα που εδυε ο ηλιος πηγαμε για φαγητο στη ταρατσα ενος ξενοδοχειου...Εκει παρατηρησα οτι σχεδον ολες οι ταρατσες που επικοινωνουν με γυρω κτιρια ειναι ευκολα προσβασιμες απο μαιμουδιτσες! Απειρες μαιμουδιτσες τρεχουν πανω κατω στα κτιρια , σε ολη τη πολη!

Την επομενη μέρα και τελευταια στο Varanasi αποφασίσαμε να πάμε σε ένα χωριό έξω απο το βαρανάσι που βρισκεται ενα συγκροτημα απο βουσιδτικους ναους.


Το μεσημερι μετα απο προτροπη του ξενοδοχου μας πηγαμε για φαγητο στην αλλη ακρη της πολης σε ενα μαγαζι για ντοπιους, το καφε Κέρλα. Τραπεζια λευκα και παγκακια αντι καρεκλες..Τα πιρουνια ερχονται κατοπιν παραγγελιας! Το μαγαζι ειχε φαγητο της ομωνυμης περιοχης και ηταν κυριολεκτικα παφθηνο! Στα εστιατορια των ξενοδοχειων πληρωναμε γυρω στα 2-3 ευρω το ατομο, εκει δωσαμε 4 ευρω και οι πεντε!!! Και το φαι πολυ καλο και πολυ πιο αυθεντικο..Δοκιμασαμε ουταπαμ, κατι σαν ομελετα με λαχανικα και καρυδα , αλλα πιο πολυ ξετρελαθηκα με το Chole Batture , ρεβυθια σε κοκκινωπη σαλτσα σερβιρισμενα με μια τραγανη πιτα!
Απο κεινη τη μερα τιμησαμε και αλλες φορες τετοια μαγαζια...


Στη συνεχεια ξεκινησαμε με ενα μεγαλο τουκ τουκ  για το σταθμο τρένων Mughal Sarah, δεκα χιλιομετρα εξω απο το Βαρανασι, στην απεναντι οχθη του ποταμου.Το πρωι θα ξυπνουσαμε στη καλκουτα...

Aπο το Kathmandu στο Varanasi, 24 περιπετειωδης ωρες στους δρομους...

Εκεινη τη μερα ξυπνήσαμε χαραματα για να προλαβουμε τα λεωφορεια για συνορα που φευγουν γυρω στις 7.30...Εξω εβρεχε αρκετα και η αναζητηση ταξι με τετοια βροχη ακομα δυσκολοτερη. 

 Μετα αποπροσπάθεια  βρηκαμε εναν ταξιτζη για να μας παει στο σταθμο! Η βροχη δυνατη και εμεις να τρεχουμε αναμεσα σε 15 λεωφορεια ψαχνοντας το πιο υποφερτο για ενα ταξιδι 9 ωρων, πραγμα κατα καποιο τροπο ασκοπο καθως τοπικο λεωφορειο και ανεση δε πανε μαζι!

Ο δρομος μου φανηκε καπως χειροτερος απο τους προηγουμενους δυο, αλλα πιθανα εφταιγε οτι το λεωφορειο σταματουσε ανα δεκα λεπτα για να παρει καποιον η να αφησει! Και τις 9 ωρες! Οσο για στασεις για κατουρημα καναμε δυο τρεις στην εξοχη, στη μεση του πουθενα!  Η διαδρομη παντως για αλλη μια φορα σε αποζημιωνε για την ολη ταλαιπωρια και ελλειψη ανεσεων...

Κατα τις 5 το απογευμα φτανουμε επιτελους 2-3 χιλιομετρα απο τα συνορα! Πανω απο πενηντα οδηγοι ποδηλατων ρικσο μαζευονται γυρω μας ...Στην αρχη σκεφτομασταν να περπατησουμε γιατι μας φαινοταν απανθρωπο να φορτωθουμε με τους σακους στα ποδηλατα και μπροστα ο μικροσκοπικος αδυνατος νεπαλεζος να ποδηλατει αγκομαχωντας...Αλλα απο την αλλη φαινονταν να θελουν τα χρηματα και ταξι δεν υπηρχαν κοντα. Τελικα ισομοιρασαμε οσο μπορουσαμε το βαρος 5 ανθρωπων και 5 σακων σε 3 ποδηλατα και ξεκινησαμε!

Ξανα σφραγισμα διαβατηριων και απο τις 2 πλευρες των συνορων και εισοδος στην Ινδια...Το ταξιδι μας ειχε αρκετη συνεχεια καθως επρεπε τωρα να παρουμε ταξι ή λεωφορειο για τη πολη Gorakhpur απο οπου εφευγε το τρενο για βαρανασι. .Το λεωφορειο γεμάτο ως την οροφη ,κυριολεκτικα, και ακομα και αν μπαιναμε υπηρχε περιπτωση να μη προλαβουμε το τρενο λογω χρονου...Πανω στην ωρα εμφανιζεται ενα ταξι !

Το ταξιδι του τρομου μολις ξεκινουσε! Μετα απο δεκα λεπτα ταξιδιου ο συνοδηγος και φιλος του ταξιτζη βγαζει απο τη τσεπη μια γεναια ποσοτητα ινδικης κανναβης και αρχιζει να ψαχνει καπνο για να στριψει τσιγαρο...Συντομα καταλαβαινουμε οτι δε προοριζοταν για τον ιδιο αλλα για τον οδηγο μας!  Ωραια ! Ινδικη οδηγηση και υπο τη επήρεια ναρκωτικών...Ανεσυρα οτι προσευχη ηξερα απο τη μνημη μου και ευχηθηκα απλα να φτασουμε..

Οταν ειδαμε το σταθμο των τρενων επιτελους ηρεμησα! Το τελευταιο και πιο ξεκουραστο κομματι του ταξιδιου ηταν το 7ωρο τρενο για Βαρανασι! 

Αφου βρισκουμε το βαγονι και τακτοποιουμαστε προχειρα στις θεσεις μας , αλλος πηγε για τσιγαρο, αλλος για νερα και οι υπολοιποι πιανουμε κουβεντα με τον 6ο στο κουπε μας. Ο πρωτος ινδος που γνωρισαμε και ηξερε την Ελλαδα , ιστορια της ακομα και τον Ομηρο και της Οδυσσεια. Ξαφνικα την ωρα που εφευγε το τρενο εξαφανιζεται και μαζι του και μια μικρη τσαντα πλατης! Το καλο της υποθεσης ηταν οτι αυτη η τσαντα ειχε τα λιγοτερα πραγματα σε σχεση με των υπολοιπων και ευτυχως οχι διαβατηρια και καρτες, το κακό οτι μας χαλασε εντελως τη διαθεση για λιγες ωρες!

Στις 6 το πρωι μετα απο 24 ωρες στους δρομους φτασαμε επιτελους στο Varanasi....

Kathmandu, Nepal

Εξω ψιλοβρεχει και ειναι μολις 6 το πρωι...Ξυπνησαμε νωρις για να προλαβουμε το λεωφορειο για Καντμαντου που φευγει στις 7.30. Πηγαμε στον σταθμό, ουσιαστικά ενα χωράφι με 6-7 λεωφορεια και διαλέξαμε όποιο μας φανηκε οτι ηταν σε καλύτερη κατάσταση! Εισιτηριο 300 νεπαλέζικες ρουπιες...Τα λεωφορεια ειναι για 25-30 ατομα περιπου, οι θέσεις αρκετά στενές, A/c φυσικά δεν υπάρχει και ο χώρος των αποσκευών χωράει ελάχιστα πράγματα....Για να μην μπουν οι αποσκευές στη στεγη και γινουν όλα μουσκεμα ,τα πραγματα στριμώχτηκαν καπου στο εσωτερικο. 

Η διαδρομή πολύ όμορφη, μέσα απο βουνά, κοιλάδες, ορυζώνες..Στα αριστερά μας υπήρχε συνεχώς ένα μεγάλο ποτάμι , αρκετα ορμητικό λόγω των βροχοπτώσεων! Κάναμε και στάσεις σε μικρά χωριά οπου δεν παραλείπαμε να τρωμε σαμόσα, πιτάκια γεμιστά με πατάτα και μπαχαρικά! Μετά απο 7 ώρες μπήκαμε Καντμαντου...

Η αντίθεση με το υπόλοιπο νεπάλ τρομερή! Καυσαέριο απίστευτο, γκρι κτίρια εναλάσσονταν με κιτς γυάλινες πολυκατοικίες, κίνηση, βαβούρα...

Μολις βγήκαμε απο το λεωφορείο ξεκίνησε και το παζαρεμα  για ξενοδοχεία, ταξί ,εστατόρια κ.τ.λ Στο καντμαντού δυστυχώς θα περνούσαμε μόνο 2 βράδια οπότε βρήκαμε στα γρήγορα δωμάτια και ξεχυθήκαμε στη περιοχή Ταμέλ...Τα στενάκια γεμάτα κόσμο και και όλα τα μαγαζιά πολύ τουριστικά!Σχεδον παντού πουλόύσαν σουβενίρ, ειδη πεζοπορίας , σαλβάρια και ρουχισμό που απευθυνόταν σε ξένους..

Την επόμενη μέρα την αφιερώσαμε σε μια επίσκεψη στη Μπακταπούρ. Ξυπνήσαμε πρωί, η βροχή ήταν πολυ δυνατή και πραγματικά νιώσαμε τι θα πει μουσώνες! Οι δρόμοι πλημμυρισμένοι μέχρι τον αστράγαλο και σκουπίδια μαζεύονταν σε λοφάκια στις γωνίες! Κατευθυνθήκαμε στο τοπικό σταθμό λεωφορείων στη Ταμέλ...

Η Μπακταπούρ απέχει μόλις 12 χιλιόμετρα για τα οποία χρειαστήκαμε 1 ώρα με το λεωφορείο...Στο δρόμο είδαμε πολλά σπίτια πλημμυρισμένα.

Η πόλη είναι του 9ου μ.χ. αιώνα, ολόκληρη σε κεραμειδί απόχρωση και  κάθε κομμάτι της αξίζει να το επισκεφτείς...Τα σπίτια με τις εσωτερικές αυλές, τα στενάκια,οι εντυπωσιακοί ναοί(300 περιπου), ακόμα και οι πόρτες των σπιτιών είναι έργα τέχνης!  



Στην επόμενη πλατεια κοσμος με λουλουδια στα χερια περίμενε να προσκυνησει σε εναν ναο...


Οι γυναικες φορουσαν κυριως εντονα κοκκινα φουστανια δινοντας ακομα περισσοτερη ζωντανια στο μερος..


Δυστυχως τo Kαντμαντου το γυρίσαμε ελάχιστα λόγω περιορισμού χρόνου ...Απο τα λίγα που είδα θα έλεγα οτι άξιζε να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο... !


POKHARA, πεζοπορία στην περιοχη Annapurna

Η Ποκχαρα μας ενθουσιασε ιδιαιτερα σα πολη...πρωτα απο ολα σου εδινε την αισθηση οτι ηταν χωριο , ιδιως οι μονοκατοικιες και τα στενα . Σε συνδιασμο με τη λιμνη και το μπολικο πρασινο γυρω, ηταν πραγματικα όμορφη, τουλάχιστον ένα κομμάτι της! Την περιοδο που πηγαμε δεν ειχε πολυ κοσμο, φαινεται ομως οτι εχει αρκετο τουρισμο απο τα μαγαζακια που απευθυνονται σε τουριστες, μαλλον περισσοτερο πεζοπορους...


Πρωι πρωι ξεκινησαμε για να βγαλουμε αδειες trekking για τη περιοχη της Αnnapurna... Ευκολη διαδικασια, η τιμη 2000 νεπαλικες ρουπιες δηλαδη 20 ευρω το ατομο...Θα ξεκινουσαμε την επομενη μερα για ενα τριημερο περπατημα και ειχαμε μπολικο ενθουσιασμο!
Στη συνεχεια ξεκινησαμε για να εξερευνησουμε προς τη μερια της λίμνης ακολουθωντας το παραλιμνιο μονοπατι....Συχνα περνουσαμε απο μικρες κρεμμαστες γεφυρες...


Την επομενη μερα ξυπνησαμε νωρις καθως θα ξεκινουσαμε για τη τριημερη πεζοπορια στη περιοχη της Annapurna...
Το μονοπατι που θα ακολουθουσαμε ξεκιναει απο το χωριο nayapul , γυρω στα 25 χιλιομετρα απο τη Ποκχαρα. Για τα 25 αυτα χιλιόμετρα χρειαστήκαμε 1 ωρα και 45 λεπτά.
Περπατησαμε μεχρι το Βhirethanti , ενα χωριουδακι στα 1025 μ υψόμετρο απο οπου ουσιαστικά ξεκινούσε το μονοπάτι...Προορισμός μας για αυτη τη μερα ηταν το χωριο Gandruck στα 1940 μ.Για τις επόμενες 3 μερες δε θα συναντουσαμε κανενα είδος τροχοφόρου καθώς στη περιοχή δρόμοι δεν υπάρχουν! 

Το μονοπάτι ξεκινούσε κατα μήκος του ποταμού, δεξιά νερό και αριστερα πυκνά δεντρα...Το τοπιο μαγευτικο απο τα πρωτα λεπτα..

.καθώς ανεβαίναμε ψηλότερα περνούσαμε δίπλα απο ορυζώνες ! Αντρες με βοδια οργώναν και γυναικες φυτευαν ρυζι!Συνέχεια συναντούσαμε μικρούς οικισμούς και ολοι μας χαιρετούσαν λεγοντας namaste! Αλλωστε βλεπουν πολυ κοσμο να πεζοπορει καθημερινα...
Τα ιδια μονοπατια που εμεις περπατουσαμε απολαμβανοντας τη φυση ειναι οι κυριες αρτηριες της περιοχης..Παιδια πηγαινοερχονται απο και προς τα σχολεια, ανθρωποι και γαιδουρακια κουβαλανε εμπορευματα! 

.

Μια κρεμαστη γεφυρα και μετα το μονοπατι απομακρυνθηκε απο το ποταμι και αρχισε να γινεται ανηφορικο. Οι τελευταιες 2 ωρες ηταν σκαλοπατια, πετρινα μεγαλα σκαλοπατια... Κουραστήκαμε αρκετά,  αλλα οταν φτασαμε στο χωριο νιωθαμε υπέροχα!

 Εκεινη την ωρα αρχισε και η βροχουλα και τρεξαμε στο πρωτο ξενωνα! Αφου φαγαμε κατι υπεροχα momo,πιτακια τηγανητα με γεμιση ( νομιζω ειναι θιβετιανη συνταγη) πεσαμε σε ληθαργο...  



Στις 24 - 07 ο ηλιος ελαμπε στον ουρανο, η φυση υπεροχη και ολα δειχαν οτι η μερα θα εξελισοταν χωρις ιδιαιτερα προβληματα, τουλαχιστον οχι λογω καιρου! 

Σημερα επρεπε να καλυψουμε το μεγαλυτερο κομματι της διαδρομης που ηταν γυρω στις 8 ωρες περπατημα , απο το χωριο Gandruck προς Ghorepani ! Ξεραμε οτι σε καποιο σημειο εχει λιγες βδελες οποτε φορεσαμε και μακρια παντελονια και καλτσες μακριες για να προφυλαχτουμε!


Προχωρουσαμε με κάποια απόσταση μεταξύ μας...Κλασσικα φωτογραφιζαμε τα βουνα ,χαζευαμε και η αποσταση με τους αλλους μεγαλωσε! Καποια στιγμη που το ποταμι περνουσε απο ενα ρυακι μπερδεψαμε λιγο το μονοπατι...Βλεπουμε καποιους ντοποιους, ρωταμε μας δειχνουν ενα μονοπατι...Λιγο μετα βλεπουμε τους 2 της παρεας και υποθεσαμε οτι παμε καλα., δε μπορει και οι ντοπιοι να καναν λαθος...


Ειχαμε χωθει πιο βαθεια και ξετρελαμενοι απο τα πυκνα δαση δε συνειδητοποιησαμε τις βδελες!!! Καποια στιγμη κοιταω κατω και βλεπω δεκαδες βδελες να περπατουν στα παπουτσια μου με πορεια προς το παντελονι! Ταυτοχρονα καταλαβαινουμε οτι χαθηκαμε και λιγακι εκτός κύριου δρόμου...Πυκνο δασος, μικρο μονοπατι, λασπες ως τον αστραγαλο...Μετα απο μια προσπαθεια να βρουμε το σωστο μονοπατι αποφασιζουμε να επιστρεψουμε πισω πριν νυχτωσει...Βδελες εξακολουθουσαν να ανεβαινουν στα ποδια μας και δεν υπηρχε ουτε ενα ξεφωτο να σταματησουμε....




Επιτέλους επιστρέφουμε στο χωριό μετα απο μια περιπετειώδη πορεία.
Επιχειρηση αφαιρεσεως βδελλων...Τσιγαρα αναμενα, βγαζουμε καλτσες και η μαχη αρχιζει..Ο καθενας μας αριθμουσε 40 τσιμπηματα απο βδελες και καμια εικοσαρια ζωντανες! 

Τελος καλο , ολα καλα....

Για μια στιγμη σκεφτηκαμε να το ξαναεπιχειρησουμε την αλλη μερα, καθως το μονοπατι ηταν εμφανεστατο τελικα ,αλλα η κουραση , ο περιορισμος χρονου και η προσφατη κακη εμπειρια με τις βδελλες μας απετρεψαν..

Το επομενο πρωι ο ουρανος καθαρισε εντελως και για πρωτη φορα ειδαμε τι κρυβοταν πισω απο την ομιχλη....Στο βαθος μερικες απο τις ψηλοτερες κορυφες του κοσμου.το θεαμα σου εκοβε την ανασα..




στο δρομο για Nepal

Στα τρενα παντα ξυπναγαμε απο  φωνη -κοφι? -τσαι? κοφι? τσαι?.... και σε ολα τα τρενα αρχιζε στις 6 το πρωι.

Βγαινoντας απο το σταθμο της Gorakhpur και μετά απο πολλά παζάρια με ταξί ξεκινήσαμε  για τα συνορα του Nepal...ο,τι νομίζαμε οτι ειχαμε δει απο οδηγηση ως τωρα ηταν λιγο και αδιαφορο σε σχεση με οτι ζησαμε...ο ταξιτζης απίθανο να ειχε διπλωμα, οπως απίθανο να ηταν πανω απο δεκαξι και το ιδιο απιθανο να μην ειχε πιει! Ηθικο διδαγμα? Στην India οι δραμαμινες ειναι αχρηστες γιατι απλα δε ζαλιζεσαι απο το φοβο σου...! Τρεις ωρες τρόμου με απανωτα προσπερασματα σε τυφλες στροφες, νταλικες να ερχονται κατα πανω μας .Φτανωντας επισης δε μπορουσαμε να ακουσουμε καθολου απο τις ασταματητες κορνες που ειχαν καταστρεψει τα αυτια μας...στην India οι κορνες ειναι μαστιγα.!

Τυπικες διαδικασιες και εισοδος Nepal! Μονο απο τα διαφορετικα προσωπα και την ελλειψη τουκ τουκ καταλαβαινες οτι εισαι σε αλλη χωρα!
 
Η ωρα που φτασαμε ηταν αργα για λεωφορειο και νοικιασαμε αμαξι για Pokhara ..Το 6ωρο ταξιδι ηταν απολαυση !

 Το τοπιο μαγευτικο, ο δρομος περνουσε πανω απο τη κοιλαδα ενος ποταμου, πρασινο παντου, δροσια....!!! Μικρα χωρια στη μεση του πουθενα και ανθρωποι φιλοξενοι....Η νυχτα μας επιασε στο δρομο και μαζι αρκετη βροχουλα λογω μουσωνων! Μολις φτασαμε βρηκαμε ενα πολυ φτηνο ξενοδοχειο με μολις 4 ευρω το δωματιο και χωθηκαμε να ξεκουραστουμε...